Praktyki, praktyki, praktyki...

Pierwszy dzień praktyk jawił mi się jako nadchodzący armagedon- przecież nic nie umiem, nie mam pojęcia jak obchodzić się z pacjentami... Nie było tak źle- poza jednym lekarzem cała ekipa oddziału jest świetna, a pielęgniarki mają do nas dużo cierpliwości :)

Są osoby zastanawiające się po co ta praktyka, po kilku dniach mogę wyciągnąć kilka powodów. Na pewno pozwala oswoić się trochę ze strukturą i sposobem działania szpitala- często to straszny chaos i tony papierów do uzupełnienia, ale po pierwszym szoku można troszkę wejść w rutynę. Uczy szacunku dla pielęgniarek, bo praca jest strasznie ciężka, wymaga zarówno siły fizycznej, cierpliwości jak i ciągłej koncentracji- niby ciągle się mówi, że jest im trudno, ale dopiero widząc jak to wszystko działa i biorąc udział w ich obowiązkach dostrzega się to naprawdę. Uczy cierpliwości- niektórzy pacjenci są pod tym względem bardzo wymagający... I oczywiście główny cel statutowy- wkłucia, zastrzyki, kroplówki, wenflony... Bardzo możliwe, że później nie będziemy już tego robić, bo zajmują się tym pielęgniarki mające więcej doświadczenia i wyczucia w tym temacie, ale jednak nauczyć się trzeba, bo nigdy nie wiadomo co się kiedyś może przydać :)

Ogólnie jest spoko- poza jednym panem doktorem, który ewidentnie mnie nie lubi i często daje to odczuć. Staram się nie natknąć się na niego, ale nie zawsze wychodzi. Dodatkowym minusem wg niego jest to, że jestem dziewczyną, a nie facetem...Ale zostało już niewiele czasu do końca praktyk, jakoś trzeba przetrwać :)

Ostatnio wracając ze szpitala i ciesząc sie z pierwszego założenia wenflonu natknęłam się na klepsydrę. Zginął kolega z dzieciństwa...Świat nie jest sprawiedliwy...